Od Teatru Telewizji do Romantic Piano – muzyczna droga Janusza Tylmana
Zanim powstał „Romantic Piano”, było blisko czterdzieści lat pracy w teatrze, filmie i telewizji. Mój debiut teatralny miał miejsce w 1980 roku – oprawa muzyczna do „Broniewskiego” w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu. Od tamtej pory skomponowałem muzykę do dziesiątek przedstawień, m.in. „Edith i Marlene”, „Sinatra”, „Aznavour”, „Człowiek jak człowiek”, „Hymn miłości według Edith Piaf” czy „Tango Notturno”, a także do wielu widowisk Teatru Telewizji. Zdarzało mi się też stanąć po drugiej stronie – jako aktor i jako taper.
Równolegle powstawała muzyka do filmów i produkcji telewizyjnych: „Ślubna gorączka” (2013), „Kamienica na Nalewkach, czyli szlagiery żydowskiej ulicy” (2000), „Król i królik” (2007), „Dokument podróży” (1998), „Aleksander Kamiński «Kamyk»” (1993) oraz „Zbiory” (1974).
Szerszej publiczności dałem się jednak poznać zupełnie inaczej – jako pianista grający na czarnym fortepianie w „Śpiewających fortepianach” w TVP2 (2001–2005) oraz jako trener wokalny w „Jak oni śpiewają”. To właśnie tam najczęściej pytano mnie, czy nagram kiedyś własną, spokojną płytę fortepianową – bez śpiewu, bez estrady, tylko instrument i emocje.
„Romantic Piano” jest odpowiedzią na to pytanie. To nostalgiczne, eleganckie i pełne emocji brzmienie fortepianu – wirtuozeria połączona z przystępną melodią, myślana jako przestrzeń do wyciszenia, a nie do popisu. Cykl ukazał się na płytach „Romantic Piano Vol. 1” i „Romantic Piano Vol. 2”, a dla osób, które chcą zagrać te utwory samodzielnie, przygotowałem też zeszyty nutowe „Sheet Music for Piano Vol. 1” i „Sheet Music for Piano Vol. 2”.
Janusz Tylman
